Het winterseizoen loopt langzaam ten einde. In de herfst kregen we bericht van het overlijden van mevrouw R. van Oerle- van der Sluis. Ze is vele jaren actief lid geweest en heeft in de laatste competitie nog meegespeeld.
Nu we met de laatste rondes van deze competitie bezig zijn, wil ik  graag de wedstrijdleiders complimenteren. Voor de maandag  A is dat Henk Bunt,  maandag  B  Dieuwke Deen- Mous , voor de dinsdagavond  Jaap en Elma Wesselius- Speelman en  Lex Lobstein voor de donderdagmiddag. Al deze competities zijn nagenoeg vlekkeloos verlopen.
Onze club heeft veel arbiters. Tijdens de speelmiddagen en - avonden worden zij ook vaak gevraagd om te arbitreren. Ik bewonder hun inzet en heb respect voor hun beslissingen, die zowel technisch als ethisch onderbouwd worden. Ik ervaar dat vaak als een leermoment. Dus: wanneer je problemen hebt met het bied- of spelverloop, schroom niet en vraag de arbiter erbij.
Wat problemen kan voorkomen, is een systeemkaart. Het komt te vaak voor dat er geen systeemkaarten op tafel liggen. De afspraak is, dat een systeemkaart in alle lijnen verplicht is! 

Op 10 april hebben we een korte ledenvergadering waarin het bestuur met enkele mededelingen komt; daarnaast is er een rondvraag. Daarna houden we onze paasdrive met leuke prijsjes. Hieraan kunnen ook onze aspirant-leden deelnemen. Zij hebben net een cursus gevolgd bij Lex, Theo of Klaas. Zo’n ontspannen toernooitje is een mooi begin om eens in een ander wedstrijdverband te bridgen. 

Het aantal leden dat deelneemt aan  viertallencompetities is vrij gering, als je bedenkt dat wij de op een na grootste club van Friesland zijn. Viertallen kun je op veel niveaus spelen, dus spelers van alle niveaus worden van harte uitgenodigd zich bij het bestuur te melden. Het bestuur wil graag dat meer leden hieraan meedoen en is natuurlijk bereid om tekst en uitleg over het viertallen te geven. Ook als je wilt meedoen, maar je hebt nog geen compleet viertal bij elkaar, aarzel niet, meld je bij de secretaris, wie weet wat er nog mogelijk is.

Verder wens ik iedereen veel succes voor de laatste rondes van de competitie en een goede  en gezonde zomer.

Durk.

♦ ♦ ♦  Bridgeles

Ruim twee jaar geleden ging in Sneek het project Denken en Doen van start. Dit project had tot doel 55-plussers zowel op geestelijk als lichamelijk gebied te activeren. Voor het onderdeel Denken werd de bridgesport uitgekozen. Dat kwam vooral doordat de NBB hiervoor bij het ministerie een plan had ingediend, waarvan gemeentes dankbaar gebruik maakten. Heerenveen was de eerste gemeente in Friesland die erin stapte. Vervolgens werd ze overweldigd door aanmeldingen van mensen die er wel wat in zagen. Wijs geworden besloot Sneek toen om eerst alleen 65-plussers te benaderen. Ook dat leverde meer dan genoeg aanmeldingen op. 

Onze club werd gevraagd om docenten te leveren. Omdat de voorkeur van de NBB uitging naar officiële bridgedocenten werd er ook 1 docent (van de 4 in totaal) van buiten onze vereniging benaderd. In samenwerking met de gemeente Sneek gingen we januari 2010 van start. Vooral in het begin bleek al snel, dat zich mensen hadden opgegeven die geen enkele kaartervaring hadden. Ze haakten al snel af, omdat het veel moeilijker was dan ze zich hadden voorgesteld. Uiteindelijk hielden we een leuke enthousiaste groep over, die het hele traject van viermaal een half jaar volmaakte. Eind december 2011 werd het project afgesloten met een drive.
Het was de bedoeling om in het laatste traject alleen maar drives te spelen, maar er bleek grote behoefte te bestaan om de theorie te herhalen en verder uit te diepen. Dus wisselden we de drives om de week af met theorielessen. Dat beviel zo goed, dat de groep ook na afloop van het project in december 2011 op dezelfde voet wilde doorgaan. We hebben dus de gelegenheid geboden om in clubverband de zaak te continueren. Om de donderdag worden er in de Stolp wedstrijdjes gespeeld met de bridgemates. De resultaten komen op onze website te staan. Dus als u zich misschien heeft afgevraagd welke uitslagen daar opduiken, dan is dat nu opgehelderd. De andere week wordt op twee locaties de theorie nog eens doorgespit. 

Daarnaast geeft Theo Groenewold elke dinsdagavond dat er geen competitie wordt gespeeld les voor gevorderden. Ook dit is een enthousiast groepje. Iedereen in onze verenging kan zich daarbij kosteloos aansluiten en er zijn voordeel mee doen. Ik kan alleen maar adviseren om in ieder geval eens een keer te gaan kijken. Het verplicht tot niets en de kans is groot dat het toch veel toevoegt. Een beetje ambitie is niemand van ons vreemd.
Op dezelfde dinsdagavond probeert ook een groepje beginners de bridgesport onder de knie te krijgen. Dat speelt zich dus eveneens om de twee weken af. We zijn in november van start gegaan en hebben nu 10 van de 12 lessen gehad. Verder geeft Klaas Looper ook beginnerslessen. Hij ziet kans om hen in betrekkelijk korte tijd klaar te stomen voor het spelen van wedstrijden. De cursisten met wie hij begon, spelen intussen niet onverdienstelijk ook op onze club. 

Iedereen die bridgen wil leren, kan zich bij de secretaris van onze vereniging of bij Klaas aanmelden. Degenen die zich met plezier en enthousiasme met deze materie bezighouden, zijn: Theo Groenewold, Nico Poiesz, Klaas Looper, Volkert Deen en Lex Lobstein. Kortom, onze vereniging spant zich in om mensen het bridgen bij te brengen en om het niveau van de leden op een hoger plan te brengen.

♣ ♣ ♣ Geen zon, wel Zee(gse) en Duinen

Ieder jaar gaan we met vier vrouwen naar een bridgeweekend georganiseerd door Boon-a-part. Monique Karst, Lenie Jorritsma, Marijke vd Bogert en ik. Een jaarlijkse traditie waar we op veel manieren van genieten. Monique en ik gaan al voor de achttiende keer, Lenie en Marijke hebben zich wat later aangesloten.  

In het najaar gaat het al kriebelen: is de nieuwe catalogus van Boon-a-part er al? Zodra die er is gaan we lekker bladeren en zoeken of we iets geschikt vinden. We proberen ieder jaar een nieuwe locatie uit. Dit jaar viel ons oog op hotel Zeegse Duinen. Dat ligt bij Zeegse, een klein dorp tussen Groningen en Assen. Als de keus eenmaal gevallen is, begint de voorpret. Juist omdat we het maar één keer per jaar doen, is de voorpret zo groot. Als we elkaar tegenkomen, is de standaardopening: heb jij er ook al zo’n zin in?! Tijdens het weekend genieten we volop. Dit jaar viel het mij nog eens extra op: we kunnen dat met zijn vieren, echt tot in onze tenen genieten van alles wat zo’n weekend brengt. En dat is veel. Niet alleen het bijpraten en het bridgen, we houden ook onze eigen gewoontes in ere: de sauna, het wandelen en het zondagmiddagslaapje. 

De Zeegse Duinen ligt aan de rand van een natuurgebied, een beetje woest: zandduinen, bos en hei. Een luxe hotel, tot onze grote verrassing. Mooie ruime tweepersoonskamers, prachtig uitzicht, tv, zitje, lekkere douche. Natuurlijk inspecteerden we elkaars kamer: ze waren ook dit keer weer hetzelfde. We hadden pech, want het regende vrijdag, zodat we besloten geen verkenningstocht in Zeegse te houden, maar in het hotel aan de koffie met taart te gaan.
Het begin van het weekend was standaard: kennismaking in de bar met een glaasje prosecco. We kregen het eerste van de dagelijkse Bridgejournaals, zodat we de lijst van deelnemers konden becommentariëren. Doorgaans zijn er rond de 20 – 30 paren, dit keer waren er maar 10. Meestal zijn we de jongsten, dat waren we 18 jaar geleden en dat waren we nu nog. Toch verschilden de meeste paren niet veel in leeftijd. Dat was al bijzonder. Tijdens de rest van de dagen bleek, dat we in een heel leuk gezelschap terechtgekomen waren.
Het eten, een van de feestmomenten. Geen boodschappen doen, niet koken, nee lekker aanschuiven. Deze keer heel bijzonder: live cooking. Een buffet met allerlei voorgerechten (echt heel veel keus), een soeptafel met brood, een saladebuffet, een hoofdmaalbuffet waarbij de twee koks ter plekke de biefstuk, de vele, vele soorten vis, de kip, de wilde eend, etc klaarmaakten. Er was ook aan de vegetariërs gedacht met gevulde paddestoelen of kaasquiche. Iedere dag andere warme groentes en aardappelvarianten. Het kon niet op. Ter afsluiting een dessertbuffet met bavarois, taart/koek, vruchten en ijs en/of een kaasbuffet. Heerlijk, top, dit was echt klasse. Bovendien was de bediening ook heel aardig, kortom een beter welkom konden we ons niet wensen. 

Het bridgen begon iedere avond om 19.30 uur. Er stond koffie en thee klaar. We kaartten zes ronden van vier spellen. In principe steeds tegen andere paren, maar door het kleine aantal kon dat deze keer niet. Normaal gesproken staan de winnaars al vast: Marijke en Lenie. Tot nu toe was het Monique en mij maar één keer in al die jaren gelukt om van hen te winnen. Er zijn per avond winnaars en natuurlijk na drie avonden winnaars van het totaalklassement. Wat het was deze keer, we zijn er nog niet achter, maar Lenie en Marijke waren niet in vorm. Zelfs het omgekeerde: helemaal uit vorm. Zelfs de prestigestrijd tegen ons aan tafel verloren ze. Moeilijke spellen, makkelijke wel/geen slem; alles kwam voorbij, maar was aan hen niet besteed. Wel aan Monique en mij. We eindigden de eerste twee avonden in de top drie en na de laatste wat mindere avond uiteindelijk als tweede in de eindranglijst. Een mooie prestatie vonden wij en heel vrolijk zochten wij onze prijs uit bij de prijzentafel: ik een lekkere fleecedeken en Monique een fles wijn met wat kaarsjes. Elke dag waren er trouwens prijsjes: voor de dagwinnaars een flesje wijn en een troostprijs voor wie het nodig hebben.
We genieten ook van alles eromheen. Zaterdag is vaste prik: de sauna. Monique zoekt van tevoren uit welke mooie sauna er in de buurt is. Ze spaart Optimelpunten, zodat we met zijn vieren voor de prijs van twee naar binnen kunnen. Deze keer had ze Peize uitgezocht. Een prachtige sauna, ruim keus en lekker eten. Om tien uur ’s ochtends waren we al binnen de poorten en tegen vijf uur ’s middags gingen we weer terug, helemaal schoon en rozig, van binnen en buiten. Het was even afwachten hoe we zouden reageren. Waren we misschien te ontspannen? Gelukkig viel dat bij Monique en mij mee, gezien onze tweede plaats op zaterdagavond.  

Zondagochtend regende het pijpenstelen. Normaal onze wandelochtend, maar een blik naar buiten was voldoende om weer lekker met een boek in de stoel te kruipen. We zouden eerst eens een uurtje wachten. Maar het werd niet droog, dus herinnerden we ons de enthousiaste verhalen van een van de bridgekoppels over het Drents museum in Assen. Wij ernaartoe met de tomtom van Lenie als richtingwijzer. We hebben het prachtige landschap van half Drenthe gezien, zo leek het: door monumentale dorpen en langs oneindige wateren. Gelukkig wist de tomtom nog wel de route naar het museum te vinden.
Het was de moeite waard. Dat moest ook wel, want er stond een lange rij wachtenden voor de deur. Binnen was een oude keizerlijke stad van China deels nagebootst, zoals die er eeuwen en eeuwen geleden moet hebben uitgezien. Ook de mensen die er toentertijd rondliepen. Kenmerkend was het authentieke van de Chinese cultuur, vermengd met alle buitenlanders die er toen in die welvarende stad rondliepen.

Opgeladen door deze snuif cultuur en de vrolijke lunch tussendoor wilden Lenie en ik bij thuiskomst nog wel een wandelingetje maken. Het drensde wat, maar niet veel. Nou, we hebben het geweten. De uitgezette route was 3,5 kilometer. Mooi niet. Hoe we ook zochten, het beloofde zijpad kwam niet. Het werd al wat donker, we kenden de weg niet. Zouden we wel op tijd terug zijn voor het eten? Uiteindelijke besloten we dezelfde weg terug te lopen. Natuurlijk kwamen we bridgeparen tegen die deze route ook gelopen hadden. Wat bleek: zo’n beetje vlak voor de beloofde afslag waren we teruggegaan. Enfin, onze zondagwandeling hadden we tenminste gehad en Monique en Marijke hun zondagse middagslaapje.
’s Avonds in de bar tikten we gezamenlijk het leuke weekend af. De gratis hapjes (horen er ook elke avond bij) gingen rond; de glazen bleven gevuld; de moppentappers deden hun best en de prijzen waren verdeeld. Het kon niet mooier. We hebben nu al weer zin in het volgende weekend.

Angeline Kerver. 

♠♣♥♦  Probleem

Niemand kwetsbaar. Ik heb ♠ vrouw in zessen, ♥ aas in drieën, driekaart ♦ ruiten en één ♣. Ik besluit te passen. Naast mij wordt geopend met 1♣. Mijn partner biedt vervolgens doublet. De bridgelessen van Henk Bunt volgend bied ik meteen 4♠: hoe hoger het bieden, hoe zwakker de kaart. Links van mij geeft het niet zomaar op en biedt nog eens 5♣. Mijn partner zit met een probleem. Ze weet uit mijn bieding dat ik zwak ben. Zelf heeft ze ♠ A,H,B in zessen (ja, ja, dat kan zomaar gebeuren op een maandagavond met handgeschudde spellen); ♣A,V,10 in vijven; ♥H en ♦B kaal. Wat te doen? Ze besloot 5♠ te bieden. De start met harten leverde vervolgens alle slagen op. Wat had jij gedaan? Zelf 5♠ bieden of 5♣ doubleren? Misschien dat een van onze bridgedocenten het antwoord weet? In de praktijk ging 5♣ 4 down gedubbeld en dat was de volle zaaltop.

Angeline